Limbo

Eg veit ikkje om eg har brukt den tittelen før, men den passa veldig bra inn akkurat no..
Eg føle eg sitte på eit buss stopp, nett gått av ein anna buss og venta på neste..
Har endå ikkje hørt noko frå psykologen eg skal begynne hos, og angsten/depresjonen blir tyngre og tyngre. So eg må begynne å purre. Dette går ikkje lengre, skal heldigvis til psykologen på Bup neste veke. Og håper eg får eit lite spark i ræva av han.

Til helga skal snuppa på avlastning og det er bra, for eg skal grave meg ned i senga og gje ein god faen i verden. Pluss hive i meg litt meir medisin i håp om at det roa det værste kaoset i haude mitt.
Er det bare meg, eller gjentar eg meg sjølv ofte i denne bloggen..
Er nemlig ikkje so mykje andre tanka eg klare å holde fast ved. Anna enn å sove og få fred frå kaoset. Eg trenger virkelig nokon å snakke med. Lurte på å snakke med han eg er gift med, men han er sliten sjølv og har sine egne ting å stri med. Dessuten gjær angsten min det vanskelig for meg å snakke til han om ting som eg trur kan irritere han.

Eg kaller det eg slite med no for eit stille kaos, på ein måte føles det som om fleire persona står og skrike til meg samtidig. Det er veldig intenst, so pass at eg merker det fysisk. I form av svimle byer, kvalme, svette tokter og mage smerte. Mange sliter med dette når en har angst anfall også.

Fader kor sleten eg er!
Skulle vært ei vaksine mot galskap, då hadde eg gitt faen i alt so heite sprøyte skrekk!

Snart mandag

I morga er det mandag… Igjen…
Vært ei travel, men koselig helg. Med bursdagsfeiring, tur til leikeland og idrettshall. Og til slutt middag hos svigers på søndag. Ei perfekt helg spør du meg!!!
Men Gud kor sleten eg er!!!

Har hatt eit flashback som har har plaga meg mykje denne helga, og tenkte eg skulle skrive om det. Og sjå om det hjalp.. Eg kjem til å fortelle om det so skjedde rundt, og forklare kva som kjem tilbake som flashbacks.

Mamma var på sjukehus, ho va so plaga med høgt blodtrykk.
Eg huska eg savna ho kjempe masse, og var livredd for at ho sku bli sjukare. Ho var vekke ei veke, og den veka var beinhard. Eg fekk ikkje fred frå pappa, måtte stå på tå for han heile tida.
Eg slapp den voldelige delen av vårt far/datter forhold. Men dei seksuelle
overgrepene tok seg opp. Det var akkurat som han trudde at det han gjor mot meg var som kjærlighet. At eg verdsette det.
Ei av mine tidligere venninner spurte den veka, eg trur det var onsdagen.. Om det var noko galt med meg, for eg såg visst ikkje heilt ok ut. Eg huska berre at eg svarte jada, alt bra. Og at eg tenkte at eg måtte skynde meg heim.. So ikkje han vart sint.
Den veka var eg «kona» i huset, med alt det innebar,
Mamma ringte lørdagen, og sa at ho kom heim mandag. Og eg huska pappa sa at ho måtte berre gje seg god tid, for vi leid ingen nød.

Alle dei overgrepene eg gjekk igjennom den veka, føltes som eit langt sammanhengande mareritt. Eg var ikkje gamle jenta, og fysikken min tålte ikkje påkjenninga. So eg fekk ein del skader. Og det er det som har gitt meg flashbacks denne helga, smerten eg hadde nedentil den veka då alt dette skjedde.
Eg kjenner også kvalmen av ubehaget og ikkje minst luktene.
Takk og lov for at det berre er Flashbacks og ikkje virkeligheta lengre.

Vart eit rote innlegg, men uansett.. Takk for at du las det.

30

Då eg var 18 og før den tid sa fleire at eg aldri ville bli 30.
Vel, om en time har eg levd mitt første døgn som 30-åring… Og som dere kan se på bildet av kaka frå forge innlegg, so var den retta nettopp mot dei kommentarene.

Det har vært ein ok dag, mangla eit par viktige persona i livet mitt for å gjære dagen komplett. Men eg har hatt dei i tankane og omvendt so det har varma.
God mat hadde vi og flotte gaver har eg fått.

Men den gaven som virkelig eg ikkje såg komme, var får eit herlig menneske eg møtte for snart 3 år sida.
Helsesøstera som følget meg opp etter fødselen. Og eg kan med trygghet seie at ho er ein av dei eg kan takke for at eg er her eg er idag.
Ho brenner virkelig for jobben sin, og er ikkje redd for å gå utafor reglene for å hjelpe meg.
Ho sku egentlig ikkje ha meir med oss å gjære etter jenta vår vart 2 år, men seinast idag var ho på besøk. Og stiller opp på møter/samtaler for å støtte oss. Ho er eit unikt menneske, som virkelig har funnet kallet sitt i livet.
Hjelpe slike tapte sjeler som meg..
Ho gav meg eit nydelig armbånd, som betyr kjempe masse for meg.
Og eg vil for alltid være evig takknemlig for den hjelpa ho har gitt og gir oss!

20130118-231247.jpg

Eg prøver…

Først må eg få skryte litt av meg sjølv og ikkje minst vesle snuppa!! Vi gjekk på ein lang tur idag, ho var kjempe flink og gjekk langt. Hadde med vogn, og bra var det. For på vegen heim beg det å snø som bare det. So ho fekk sitte godt i vogna, mens eg sleit litt i oppover bakkane..

Ein anna ting som har bete seg fast i haude mitt idag, er kva folk kan forvente av ein. Og kva kan eg som psykisk sjuk forvente av folk rundt meg.
Eg veit at eg har ansvar for mann og barn som eg må gjennomføre, men kor langt må eg strekke meg. Er det forventa at eg skal kunne være som «folk flest», eller har eg krav på eit par ekstra «sjukedaga»?
Då kjem ein inn på ein av mine hovud tanka, kor mykje kan eg forvente at folk rundt skal holde ut… Mtp kva utfordringar eg går igjennom. Skal dei heile tida sette meg først, og seg etterpå??!!? Kan eg forlange det?

Ein kan aldri forutsi framtida med eit menneske, men eg ve seie det ligge ganske tydelig framme at ei framtid med ein psykisk sjuk person. Kan bringe meir motgang, enn medgang.
Eg seie ikkje her at det er likt for alle, men i mitt tilfelle har det dessverre ikkje vært mykje medgang dei siste 3 åra.
Og eg har skrekkelig dårlig samvit for kva eg utsette mine nærmaste for pga mi fortid. Det er ikkje mi skuld for at eg sitte her eg gjær idag, men det er faen so vanskelig å huske på det når det storma som det gjær no.

Eg føle eg ikkje kan forlange meir støtte frå dei rundt meg, dei må snu ryggen til og sjå seg sjølv. Dei har ikkje meir å gje, uten å få noko igjen. For det lille eg har inni meg velger eg å gje til den nydelige datra mi. Ho får alt eg har, alt eg klare å samle sammen av krefter.
Og då er ikkje det noko igjen til nokon andre…

Det er tomt…

Sjuk mann og barn…

Har vesle frøkena heime idag pga ho er forkjøla. Tempen har gått opp og ned. I tillegg er gubben forkjøla, og det er absolutt ikkje kjekt..
Blir litt stressa, redd for å forstyrre han når han slapper av.. Men en ting er positivt då, eg er for sliten til å bli alt for redd… Høres rart ut, men får litt gje faen holdning då..

Vesle snuppa og eg lagde rundstykker til lunsj, men solsikke frø i. Dei smakte kjempe godt for både liten og stor…
Resten av dagen blir på ta vare på
liten og stor. Ho er beg å kvikne til, so kan hende vi tek oss ein tur ut…

Håper dere får ein fin dag!